Kims Blog

Ik vind geheimen fascinerend. De mensen die ze bewaren nog meer. Ze halen de roddeljournalist in mij naar boven. Of liever, de chirurg, met een wens om mensen open te snijden en het geheim er vakkundig uit te trekken. Ikzelf heb weinig geheimen. Als  kleuter van vijf verzon ik mijn eerste leugen. Ik had mijn spaarvarken kapotgegooid om mijn kleuterjuf te helpen. Er was een brand geweest in haar familie, waardoor ze nu veel geld nodig hadden om het vergruisde hebben en houden weer op te bouwen. Als klein en naïef kind dacht ik dat mijn opgespaarde 200 frank het verschil kon maken. De juffrouw was ontroerd door mijn actie, maar verzocht me toch de centjes terug mee naar huis te nemen. Aldus werd een goede daad in de kiem gesmoord. Natuurlijk hadden mijn ouders me daarvoor gewaarschuwd. Maar mijn kinderego kon deze afgang niet verkroppen. Ik verstopte de 200 frank in het jaszakje van kleine Ine, drie jaar. En omdat maar weinig ouders het normaal vinden dat hun peuter van drie met 200 frank thuis komt, mislukte mijn poging om de nederlaag stiekem weg te werken. Huilend biechtte ik alles op aan mijn vader. Zowel mijn ego als het vertrouwen van mijn ouders hadden een deuk gekregen. Een bittere pil om te slikken als je vijf bent. Sindsdien heb ik het moeilijk met geheimen, klein en groot. Dagboeken die ik bijhield sinds de dag dat ik leerde schrijven, zijn een ware belevenis om nu, jaren later, terug te lezen. Zogenaamd geheime zaken werden daar in een zodanig minutieus geconstrueerde codetaal neergeschreven, dat degene die door alle poorten van geheimzinnigdoenerij én het hangslot heen zou breken het zich alsnog zou beklagen. Geen enkel geheim mocht zich aan de nieuwsgierige openbaren. Big brother is watching you – dat wist ik al op mijn zevende. Een paar gebroken harten, een pony, een paard en wat jeugdpuistjes later ben ik groot. Ik wil theater gaan maken. Ik wil acteren. Ik wil een nieuwe wereld creëren. Mensen verrassen en verwonderen met wat ik bedacht heb. Ik moet daarvoor in mijn blootje op de scène gaan staan. Mensen Die Het Kunnen Weten – aka docenten – kijken wat en geven ongezouten hun mening. Vragen of ik eigenlijk geen problemen heb. Of ik geen diepbewaarde geheimen heb. Diep in mijn diepste zelf. Ik roep hard ‘Nee!’ en loop weg. Op een verlaten bospaadje drentel ik van links naar rechts. Schop een steentje weg. Denk aan Ine, drie jaar. Denk aan de 200 Belgische frank. Betalen met Belgisch geld… dat kun je je nu toch niet meer voorstellen… Ik dwaal af. Probeer mijn gedachten terug mijn geheimenkloof in te lokken. Het is een muffig grotje geworden met bestofte stalactieten. Ergens in een diepe plas in die grot ligt nog wel iets dat lijkt op een geheim. Maar het is er zo vies geworden dat ik het niet langer oprapen wil. Ik heb ook helemaal geen zin om die vuiligheid naar boven te halen en te openbaren aan Mensen Met Meningen Over Mijn Ontwikkeling En Functioneren In De Opleiding. Het is blijkbaar goed te worstelen met één en ander. Het is blijkbaar nog beter als je er niet of moeilijk over kan praten. Mensen Met Meningen houden van mysterie. Ze willen naar je kijken, maar niet weten wat er in je omgaat. Ze willen dat je een geheim voor ze hebt. Ik twijfel of ze iets hebben aan kleine Ine en het spaarvarkenverhaal. Ik denk van niet. ‘Maak van je zwakke plek je sterkste punt’, zei iemand me ooit. Ik bewaar dat geheim nog steeds als mijn grootste troef en bedenk dat een aantal details best nog wat heroïscher kunnen. Wat je niet hebt, kun je zelf maken. En zo gaat kleine Ine ook na mijn opleiding nog altijd met me mee. Soms heet ze trouwens Nina. Of Mark. Al naargelang het geheim dat ik in de wazige plassen van mijn grot zie opborrelen – of wil zien opborrelen, als vrijwillige fantasma’s.

Jan Mulder is een man. Hij is 64 jaar. Hij was tot zijn dertigste profvoetballer. Hij zag zijn carrière plots beëindigd door een knieblessure. Hij werd columnist, schrijver en voetbalcommentator. Ik ken niet zoveel vrouwen die van voetbal houden. Ik ken ook niet veel vrouwen die precies kunnen uitleggen wat buitenspel betekent. Over smaken valt niet te twisten en over liefde voor voetbal al zeker niet. Maar buitenspel begrijpen, is duizend keer gemakkelijker dan een overhemd strijken. Toen ik tien jaar was, wilde ik voetballer worden. Ik was wat men noemt een jongensachtig meisje. Ik hield van bomenklimmen, survivaltochten en van voetbal. Buitengewoon goed was ik niet, maar ik begreep het spel. Nu ik er over nadenk, kreeg ik zelden een pass wanneer ik in een strategische positie voor de goal stond. Oh mijn God, misschien werd ik gewoon aanzien als de rennende cheerleader van ons – enkel uit jongens bestaande – klasploegje. In elk geval werd ik wild van termen als ‘aangespeelde bal!’ en ‘libero’. Toen mijn moeder en ik erachter kwamen dat in de plaatselijke Zevendonkse voetbalploeg Hand in Hand meisjes maar welkom waren tot hun twaalfde, besloot ik mijn voetbalcarrière op te bergen. Het heeft immers geen zin om je carrière op een hoogtepunt af te moeten breken. Jan Mulder weet daar alles van. Jan Mulder en ik delen de liefde voor voetbal. We delen ook de liefde voor humor. Samen houden we van kritiek geven. Mix al deze liefdes tot een smoothie, giet deze in Jan Mulder, en hij is op zijn best. Als een gedreven spits tackelt hij onzin en leugens, dribbelt behendig voorbij wansmaak en drukdoenerij, doet een één-tweetje met verontwaardiging en ontzetting en kopt tenslotte de absolute waarheid in de linkerbovenhoek. Die zit. Ik spring recht van het puntje van mijn stoel en juich. “’t Is stiil aan de overkant, ’t is stiiil aan de overkant.” Dat, of meegiechelen met ‘De Wereld Draait Door’-presentator Matthijs van Nieuwkerk. “Die Jan is me er eentje”, zie ik hem denken. Dat die Jan me er eentje is, kan ik niet ontkennen. Ik kom veel mannen tegen, maar slechts zelden kan zo’n exemplaar me van m’n sokken blazen met een krachtige oneliner. Mannen met ballen, maken ze die nog? Mannen met een mening: “Hallo?” Ik ben niet het type vrouw dat valt op oudere mannen. De mannen die mijn verbeelding zo nu en dan binnendringen, hebben zeer uiteenlopende leeftijden. Wat ze doorgaans gemeen hebben, is een sterke persoonlijkheid en een mening. Ik vind het fijn om met de man die eventueel de vader van mijn kinderen wordt, te praten. Praten over zaken van geen of van groot belang. Van mening te verschillen, te discussiëren, argumenten te zoeken om elkaar te overtuigen, en elkaar in die steeds wisselende balans in evenwicht te brengen. Dit evenwicht met stomende seks te bezegelen. Tegenwoordig bezoeken nog weinig mannen mijn dromen. Ze zijn te slap, te vrouwelijk, te oninteressant, te saai, te dom. Kortweg: ze hebben geen kloten. Bij puur gebrek aan boeiende mannen met een aanvaardbare leeftijd om de vader van mijn kinderen te worden, moet ik mijn verbeelding vullen met mannen die mijn vader kunnen zijn. Jan Mulder bijvoorbeeld. Nu ben ik ruimdenkend genoeg om mij te kunnen voorstellen dat Jan Mulder mijn partner is, maar het idee van kinderen kan ik dan samen met mijn voetbalcarrière opbergen. En dan heb je Jan Mulder, maar geen toekomst. Dat is raar. Jan Mulder, houdt u van theater? Eet u graag? Misschien kunnen we eens een uitje doen. En wat praten. Misschien heeft u wel een leuke zoon.

Ik ben Kim. Ik kan niet stoppen met lezen en ook niet met schrijven. Als ik onderweg ben met de auto, de trein, te voet of met de fiets, heb ik alles en iedereen gezien. Afhankelijk van de snelheid zie ik meer of minder. Mijn moeder kijkt alleen naar voortuintjes als ze onderweg is. Ik kijk naar alles. Soms ontstaan zo gevaarlijke situaties. Ik reed eens in de staart van een file omdat ik de inhoud van een nieuwe lingeriewinkel wilde uitchecken. Ik ben rustig en soms chaotisch. Ik heb een piano gekocht, maar kan er niet op spelen. Daarom download ik partituren van het internet van liedjes die ik ken. Zo kan ik ze proberen te spelen op mijn nieuwe piano en controleren of ik juist speel. Ik hou van controle. Als ik nieuwe schoenen heb gekocht, controleer ik elke dag of ze al veranderd zijn. Daarom koop ik uitsluitend schoenen van echt leder. Leder is mooi en zeker als het verandert. Heel oud leder is het mooiste van al. Dat vertelt verhalen van waar het overal is geweest in welk weer en in welke wind. Ik drink koffie van het merk Kimbo. Ik vind dat mijn naam me daartoe verplicht. Het liefst drink ik macchiato. Veel mensen weten niet wat dat is. Dat is raar, want het is de lekkerste koffie die er bestaat. Als gewone mensen niet weten wat macchiato is, vind ik dat niet erg. Maar als ik in een restaurant met enige aanzien kom, en ze weten daar niet wat macchiato is, dan wind ik me op. Ik kan me over veel zaken opwinden. Ik heb de indruk dat het niet zo oké is voor een vrouw om zich over veel zaken op te winden. Toch doe ik het, want het is sterker dan mezelf en bovendien kom ik nogal wat dingen tegen die ergerlijk zijn. Ik kan er nu meteen een hele boel opsommen, maar dan krijgt deze tekst zo’n negatieve toon. De opdracht was namelijk ‘een luchtige, opgewekte tekst’. Ik kan niet beloven dat deze tekst altijd luchtig en opgewekt zal zijn. Ik ben dat namelijk zelf ook niet altijd. Luchtig. Opgewekt. Soms ben ik somber en eenzaam. Dat is niet erg. Dat is menselijk. Ik woon alleen. In een appartement. In Antwerpen. Mijn leven is niet zo boeiend. Ik ben actrice. Maar dat ben ik niet heel de tijd. De rest van de tijd speel ik piano of lees of schrijf ik. En daarna drink ik een macchiato. Daar is bijna alles mee gezegd. Ik beloof dat als er andere (boeiende) dingen in mijn leven gebeuren, ik ze hier zal opschrijven. Ik heb ook geen lief. Ik schrijf ‘ook’, omdat ik denk dat ik daar niet alleen in ben. Volgens mij hebben veel mensen geen lief. Ook al beweren ze het tegendeel. Ik ben daar eerlijk in. Ik heb geen lief en vind dat niet erg. Op dit moment althans niet. Op sommige andere momenten vind ik dat zeer erg. En dan voel ik me eenzaam en depressief. Op dit moment voel ik me goed. Ik heb vanmorgen een krant gekocht en heb zelfgemaakte courgettesoep gegeten. Nu zit ik te schrijven met een macchiato naast me. Ik ben goed bezig, vind ik. Vanavond ga ik naar een feest waar veel acteurs en regisseurs zullen zijn. Ik heb pas mijn haarkleur veranderd van rood naar bruin en ik verwacht dat veel gesprekken daarover zullen gaan. Acteur zijn is niet altijd een boeiend beroep. Acteurs zijn ook niet altijd zulke boeiende mensen. En dat is geen kritiek op anderen, want ik geef op die manier in de eerste plaats kritiek op mezelf. Ik lees veel kranten en tijdschriften om de indruk te wekken dat ik op de hoogte ben van veel belangrijke ontwikkelingen in de wereld. Jammer genoeg onthoud ik vooral onbelangrijke bijzaken. Dat ooit een Taiwanese man iemand heeft vermoord toen hij zelfmoord wilde plegen. Hij viel op een auto waar iemand in zat. De vrouw in de auto was dood en de man die van het gebouw sprong leefde nog. Dat is een gruwelijk verhaal. Vandaag las ik dat een baby zwanger was van haar zusje. Ik bedoel daarmee dat het zusje in haar buik verder groeide. Dat is ook heel apart. Zeker als je de foto daarbij gezien zou hebben. Maar net zoals dat verhaal van die Taiwanese zelfmoordenaar, is het maar een fait divers. Misschien moet ik me neerleggen bij het feit dat ik vooral goed ben in het onthouden van faits divers en daar een hobby of specialiteit van maken. Misschien moet ik beloven om hier elke maand een fait divers bij te schrijven. Zo heeft toch iemand er iets aan. En heb ik meteen een titel voor deze tekst: Fait Divers. Of bestaat die al?