Ik ben maar een simpele ziel. Nee, dat is niet waar. Ik ben een mens met een complex geestelijk netwerk, maar als het gaat om het begrijpen van muziek, dan behoor ik tot een weinig gesofistikeerde oersoort. Neem nu jazzmuziek. Voor mij staan vijf jongens (meestal minder aantrekkelijk dan rockmuzikanten, maar net dat beetje hipper dan hun klassieke collega’s) hun best te doen, vaak hoofdschuddend en met de ogen gesloten. Niets in hun uiterlijke trekken verraadt iets van een logica of een uitleg van wat ik te zien krijg. Wat zeg ik, wellicht zenden ze duizenden signalen uit. Alleen spreek ik hun taal niet. Ik kijk rond me, ook het publiek schudt hoofden met gesloten ogen. Vaak de glimlach op het gezicht. Wat voelen deze mensen? Wat zien ze? Ik voel niets, buiten pijn in mijn oren als de drummer te hard mept, dus ik raadpleeg mijn verstand. De vrolijke jongens van deze groep hebben in elke songtitel een dierennaam verwerkt. Misschien is dat het: is deze muziek de soundtrack bij een verhaal, een sprookje dat ik voor me moet zien terwijl sax, rhodes, contrabas en die scherpe drums alle kanten opschieten. Ik doe de test bij een nummer over een worm. Ik sluit mijn ogen en ik zie effectief een worm op een tak kronkelen en hij ziet alle kanten van de boom. Hij maakt zelfs een buiteling in de lucht. Na anderhalve minuut zijn de mogelijkheden en de circusacts van de worm zowat uitgeput. Het nummer meandert voort. Wat nu? Ik open mijn ogen en vraag me af wat de rest van het publiek nog allemaal van plan is met de worm de komende minuten. (Waarom duren die jazznummers altijd zo lang?) Misschien zien zij helemaal geen kronkelend dier voor zich. Ik voel me belachelijk. Ik probeer muziek mooi te vinden door er een leuk verhaal bij te verzinnen, ergo: ik doe meer inspanningen dan de vijf zwetende muzikanten tezamen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Intussen draaft de muziek lustig voort en af en toe applaudisseert het publiek enthousiast. Er is kennelijk iets bijzonders gebeurd. Maar wat? Ik vraag me af wat het IQ van deze mensen zou zijn. Misschien hebben ze stuk voor stuk een supermuzikale opvoeding gehad? Ik denk teveel. ‘Muziek hoor je te voelen, je moet dat niet begrijpen.’ zegt mijn vriend, zelf muzikaal genie. Ik twijfel aan zijn oordeel. Hoe kan iemand die muziek ademt, luisteren naar muziek zoals ik dat doe? Als een totale dombo? Dat kan hij niet. Alsof je naar je moedertaal kan luisteren ‘alsof je er geen letter van begrijpt’. Alle mogelijke goede intenties ten spijt, niemand in deze ruimte kan deze muziek horen zoals ik dat doe. Gewillig, maar overlopend van onbegrip. Op het grillige ritme van de scherpe drums been ik het zaaltje uit en zet me aan de toog, waar ik alle verwarring, frustratie en achtergebleven wormen overgiet met alcohol. Ze bekijken het maar. Dit is tenminste duidelijk.
It’s Jazz!
Opgeslagen onder Allerlei
Amai Kim …
Zoek eens andere hobby meid, want je teksten zijn flagrant saai.
Hoop dat het hiermee eveneens duidelijk is.
zeg hee – kun je je onbeschoftheid ook voor jezelf houden, tibo? niets van aantrekken, kim… leuke column! x
Tibo, in de column vraagt Kim zich bescheiden af wat er mis met haar is omdat ze iets niet begrijpt. Jij zoekt het probleem ook beter bij jezelf als je dit schrijfsel niet kan appreciëren…
Kan Tibo helaas enkel bijtreden, sorry.
Dit soort van content is tijdverspillend.
Dat wil niet zeggen dat Kim geen andere talenten zou hebben (!)
Succes nog met de andere wegen in het leven Kim !
Ik persoonlijk ben eigenlijk een grote liefhebben van de blog/column, je leest het omdat het schoon geschreven is, omdat het herkenbaar is en omdat het ook niet altijd spannend hoeft te zijn. Daar hebben we De Standaard Online en Aspe wel voor. Misschien is het jullie ding gewoon niet?
Succes met je volgende geweldige schrijfsels, en ik hoop dat het hiermee eveneens duidelijk is, Kim!
Ps: uiteraard is dit een andere Kim, schizofrenie behoort alvast niet tot haar kwaliteiten!
♥
Querida Kim, los contenidos de los blogs gustan o no gustan. A quien no le guste un contenido, simplemente que no lea. De mi parte, estoy contenta porque te has animado a tener tu propio blog, trataré de seguirte con ayuda del amable traductor de Google.
Un fuerte abrazo y un beso con mi cariño.
♥
De stelling dat je blog een tijdverspilling is die je opzij moet schuiven, vind ik onterecht. Niet elke tekst kan iedereen bekoren. Toegegeven: deze column ligt mij het minst. Alle overige daarentegen liggen me inhoudelijk en vormelijk helemaal! Interessant, al dan niet herkenbaar en vlot geschreven. Ik heb geen idee of het zo is, maar ik hoop dat de commentatoren van dienst alle teksten hebben gelezen vooraleer ze een oordeel velden, want het merendeel is absoluut de moeite waard!
Heb de moeite genomen om wat leesvoer op je blog te doorspitten. Tikje leuk an sich, maar daar stop het eigenlijk helaas. Zulke blogs zijn er met ontelbaren … dus kan Tibo en Leen jammer genoeg enkel vervoegen met een oprechte ‘wellicht liggen je talenten elders’.
Maar, mocht je jezelf goed voelen bij het blijven schrijven, dan moet je dit uiteraard zeker blijven doen Kim! Maar of het echt komt te boeien is een andere in dit verhaal …
Je hoeft wat mij betreft alvast geen andere hobby te zoeken. Ik vind je tekst(en) eerlijk en leuk. En onderschrijf bij deze ook meteen de vragen in je hoofd bij jazz-optredens. Ik krijg zelf altijd zin om luid te roepen “speelt nu eens allemaal samen verdomme!”. Wat Tibo betreft: misschien kan jij een andere hobby zoeken dan ongenuanceerd te reageren op teksten die je blijkbaar wél leest? Badminton of zo. Het is maar een voorstel. Maar het lijkt me leuker te zijn dan teksten te lezen die je zelf saai vindt en daar jezelf dan druk in te maken. Kim, ikzelf lees graag nóg.