#7 Baaldag

Op sommige dagen loopt alles fout. Je overslaapt je. Het brood is op, het warme water in de douche werkt niet en een defecte lavabo afvoer heeft alle versgewassen handdoeken natgelekt. Je weet niet wat je eerst moet doen; met je ochtendluft de bakker vergassen of jaren wachten tot de loodgieter is langs geweest en de doorweekte handdoeken gewassen en gedroogd zijn op het rek aan het kacheltje in je living. Centrale verwarming en droogkasten zijn voor losers. Je kiest voor optie één, merkt dat het woensdag is – de sluitingsdag van alle bakkers in je buurt – en het regent onophoudelijk. De dichtstbijzijnde supermarkt is je enige optie. Met je stinkhoofd en de helft van je pyjama verstopt onder een Siberische winterjas, loop je de regisseur tegen het lijf waar je al jaren mee wilt werken. Je probeert je nog te verstoppen door je hoofd de zuivel in te duwen, maar voor je het weet, voel je zijn wakkere vingertjes op je schouder tokkelen. Als hij je verfrommelde hoofd uit de schimmelkaassectie ziet komen, verkrampt zijn lach. Als een slecht acteur doet hij alsof hij iets vergeten is bij groenten & fruit en neemt de benen. Aan de kassa voel je een winkelwagentje tegen je achterste aanrijden. Eerst zachtjes, dan met steeds hardere stoten. Als je achteruit kijkt, geloof je je ogen niet. Een 86-jarige vrouw met baard kijkt je woedend aan en schreeuwt dat je beter moet aansluiten en je aankopen op de band moet leggen. Verbolgen doe je wat ze zegt. Eindelijk is het jouw beurt. De kassabediende vraagt of je na het afrekenen nog even de petitie tegen het sluiten van de winkel wilt ondertekenen en je euro valt. Afrekenen. Geld. Shit. Diep in je Siberische jas, vind je nog een stuk van twee euro. Je kijkt naar je impulsaankopen (om de pijn van deze prille dag te verlichten had je een paar lekkernijen in je mandje gelegd) en vraagt met een paars hoofd of je enkel het brood mag afrekenen. De baardvrouw van 86 krast een resem onverstaanbare verwensingen. Met het brood onder de arm loop je terug de regen in. Het kan niet snel genoeg gaan nu. Met grote passen been je de 500 meter terug naar huis. Een auto – die blijkbaar ook grote haast heeft – scheurt je voorbij. Net dicht genoeg tegen de stoeprand om de inhoud van een gigantische modderplas je Siberische jas op te storten. Je doet zelfs niet meer de moeite om je gebalde vuist de lucht in te steken. Als je ziet dat ook de broodzak onder de drek zit, staan de tranen je in de ogen. Ik ben zielig. Ik heb een kutdag. Alles loopt mis. Je pinkt er eentje weg. Niemand ziet met dit weer of je nu huilt of niet. En dan nog, niemand geeft iets om je. Je komt thuis. Met een vochtige, muffe handdoek, veeg je de bruine plasinhoud van je hoofd. Je ruilt je pyjama in voor je lelijkste joggingbroek. Dan maar mails checken. Wie weet gebeurt er iets leuks. Slechts één nieuwe mail wacht op je. N. laat weten dat er roddels over je circuleren. Mensen denken dat je arrogant bent, dat je enige levensdoel is aan te pappen met beroemde mannen op leeftijd en zoveel mogelijk van dat soort je bed in te lokken. Nu barst de bom. Mochten je hersenen en ingewanden je lichaam uit kunnen spatten, dan was je appartement nu één bloederige ravage. Stoom komt uit je neus en oren. Je bent woest, woedend, ziedend. De roddelverspreiders ken je niet. Nooit eerder gesproken. De wereld is rot. Je belt je moeder op. Je verroert je niet tot ze een uur later bij je aankomt. Zwijgend doe je samen de afwas. Je staat zoveel mogelijk met je rug naar haar toe. Elke poging tot gesprek wimpel je subtiel af. Tot mamalief haar hand op je schouder legt. ‘Wat is er aan de hand, zusje?’ Een waterval barst los. Dit had je nodig.