#6 Naar de hel met Chanel

Ik heb veel kleren. Toegegeven, ik heb gigantisch veel kleren. Als mensen de kamer binnenlopen waar deze zijn uitgestald, dan zeggen ze: ‘Oh!’ en ‘Ah!’ en ‘Dit lijkt wel een winkel!’. Dat is niet helemaal overdreven, al moeten ze beseffen dat een groot deel gekocht is in tweedehandszaken. Dat komt omdat die zaken doorgaans goedkoper zijn dan gewone winkels en omdat je daar kledingstukken vindt die niet iedereen draagt. Dat laatste is meestal ook het geval met hele dure kleren. Ik koop ze niet vaak, omdat ik het zonde vind dat ik voor hetzelfde geld een veelvoud in een andere winkel kan kopen. Dat adagium bleek onhoudbaar. Het afscheid ervan begon op de dag dat ik mijn diploma zou krijgen. In Nederland zijn diploma-uitreikingen fantastische evenementen met acts en speeches en heel veel theater. Zeker als je een diploma krijgt van een toneelschool. Mijn toenmalige Nederlandse vriend wilde deze heuglijke dag vieren met een cadeau. Hij gaf me een dure Ray-Ban zonnebril met de woorden: ‘Ik heb een willekeurige bril uit het rek genomen, liefje, kies zelf maar een bril als je terug in Antwerpen bent.’ Terug in Antwerpen ga ik dus naar die ene dure brillenwinkel in die ene straat waar heel veel dure winkels zijn. Het is een waar brillenparadijs. Buiten de willekeurige en oversizede bril die ik kreeg, hebben ze nog heel veel andere – mooiere – en ook duurdere exemplaren. Ik pas ze allemaal. Uiteindelijk valt mijn oog op een appelblauwzeegroene bril van Chanel. Het voordeel is dat hij me uitstekend staat. Het nadeel is dat deze bril meer dan het dubbele kost van de bril die ik cadeau heb gekregen. Ik beslis impulsief om de dure Chanelbril te kopen. Ik had in het verleden nooit meer dan 10€ voor een zonnebril neergeteld. Mijn duurste kledingstuk zou vanaf nu een Chanelbril zijn. Al mijn vrienden vinden de bril mooi. Ik kom niemand tegen met dezelfde bril. Na een jaar vind ik de bril nog steeds geweldig. De bril is zo apart dat hij uitstijgt boven alle modegrillen. Dat is mooi meegenomen als je €270 hebt neergeteld. Tot op de fatale dag. Het ging mis met de dure zonnebril. Het oor brak af. Niet het oor zelf, maar het fragiele, kleine metalen schroefje waarmee het oor aan de bril vast zit. Nu denk je met zo’n dure bril, zal er wel een Chanelgarantie bestaan, of toch op z’n minst een Chanelservice. Met al mijn moed en de kapotte bril ga ik terug naar de dure brillenwinkel in die ene straat. Krijg ik te horen dat ik de helft van de brilprijs mag neertellen voor een herstelling. Ik knipper even met de ogen. Doe alsof ik niets hoor. Loop door de brillenwinkel. Pas achteloos een paar nieuwe monturen en loop terug naar de winkelbediende. Hij herhaalt de boodschap. Chanel schenkt geen service. Geen garantie. Ik heb heel veel zin om dingen kapot te maken. Brillen door de winkel te gooien en ze brullend te vertrappelen. De duurste eerst. Ik weet inmiddels waar de duurste brillen zich bevinden en ik weet exact hoeveel ze kosten. Ik besef dat agressie niets oplost. Ik zie de inmiddels angstige winkelbediende van achter zijn protserige montuur hetzelfde denken, dus ik houd me in.  Ik adem rustig in en uit, zet mijn H&M bril op, stap op mijn fiets en rijd weg. Naar mijn eigen tweedehandsparadijs. En ‘no-go area’ voor Chanel vanaf nu.