Kims Blog

Op naar de waarheid. Ik mag dan misschien 28 zijn, ik ben nog een meisje. Ik heb een meisjeslijfje, een meisjeshoofdje en mijn stem klinkt zoals een echte meisjesstem klinken moet. Fijn, hoog, breekbaar soms. Ik ben niet stoer, tot mijn spijt. Als je over mij wil heenwalsen, dan volstaat het om groot, sterk of in het bezit van brute kracht te zijn. Ik verplaats mij door de stad met een fiets. Ik vind dat fijn omdat het gezond is om te bewegen, het goed is voor het milieu en bovendien ben je met een fiets honderden keren sneller op je bestemming dan met gemotoriseerde voertuigen met meer dan twee wielen. Nu zijn er in de stad waar ik woon ook veel gemotoriseerde voertuigen met meer dan twee wielen in de weer om tijdig op hun bestemming te geraken. Bestuurders van de voertuigen in kwestie lijken allemaal op weg naar het ziekenhuis met een stervende opa of een zwangere vrouw met 8cm ontsluiting. Ik wil zeggen: ze lijken in nood. De nood blijkt zo hoog te zijn, dat ze zelfs in staat zijn om andere weggebruikers te slachtofferen om hun eigen (ingebeelde) bijzit van de dood te behoeden. Niet alleen het rijden, maar ook het stationeren gebeurt in allerijl en met uitschakeling van het besef van andere levende wezens op deze planeet. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben het beu om van mijn fiets gereden te worden of om auto’s, vrachtwagens of opliggers te vinden in het midden van mijn fietspad. Ik heb nogal wat ervaring met deze gebeurtenissen, en mijn emmertje raakt zo stilaan vol. Ik zou graag even een luide stem van iemand lenen om deze misdadigers de huid vol te schelden, of Sugar Jacksons vuisten om met blote hand een raampje – oeps! – in te slaan, of een paar legerboots om een ferme deuk in een foutgeparkeerde Porsche Cayenne te stampen. Zo, dat is er uit. Ik ben een overtuigde pacifist en het past helemaal niet bij mijn imago om dit soort praat te verkopen, maar – eerlijk waar – louter er over spreken lucht al op. En nu ga ik mijn mond wassen en mijn banden oppompen.

Stel: je zit op het toilet. Je moet een grote boodschap. Je kijkt naar het toiletpapier. De rol is bijna leeg. Er hangen nog hoogstens drie velletjes aan. Wat doe je?

a)  Ik gebruik de laatste drie velletjes en neem daarna een verse rol.

b)  Ik laat de laatste velletjes voor wat ze zijn en ga meteen over naar een verse rol.

Aan de mensen die ‘b’ hebben geantwoord, heb ik een vraag: wat is er mis met het laatste velletje? Boezemt het je angst in? En zo ja, waarom dan?

Ik begrijp dat niet, mensen die laatste velletjes vrezen, maar dan wel de rol – die met zijn andere verse kameraden netjes op de wc-rolhouder staat – aansnijden. Dit proces gebeurt op vele plaatsen en dus ook bij mij thuis. Ik woon alleen, dus ik kan het perfect zien wanneer iemand de praktijk heeft toegepast. Hij gaat altijd gepaard met het laten hangen van de rol met de laatste velletjes. En dus ook met het aansnijden van een verse rol die nog steeds op de verse wc-rolhouder hangt en hem daar ook bij voorkeur op laten hangen. Waardoor ik de volgende keer als ik moet, geconfronteerd word met die laatste velletjes (waar ik overigens totaal geen probleem mee heb) én met de reeds begonnen verse rol op de wc-rolhouder. Ik heb met beide rollen medelijden, dat durf ik gerust toegeven. En met pijn in het hart geef ik ze vervolgens allebei de plaats die ze verdienen. De laatste velletjes worden opgebruikt, de oude rol gaat in de papiermand en de nieuwe komt op de plaats waar hij hoort. Nu weet ik meestal wie het gedaan heeft, maar ik durf het onderwerp nooit aansnijden. Dat is net zoals vragen: ‘Vouw jij je toiletpapier op om je achterste af te kuisen? Of frommel je het tot een propje?’ Ik voel intuïtief aan dat zulke vragen not-done zijn en voel al plaatsvervangende schaamte voor ik ze durf te stellen. Per slot van rekening is het toilet een van de weinige plaatsen waar een mens zichzelf kan zijn en allerlei ranzige dingen kan doen in het grootste geheim. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik ook wel een toiletgeheimpje of twee heb. Maar ik laat tenminste geen sporen na. Denk ik. Misschien moet ik in deze kwestie zelf de eerste stap zetten door iets gênants te zeggen en maak ik zo ruimte voor een gesprek. Ik frommel mijn toiletpapier netjes op tot iets wat lijkt op een gevouwen hoopje, maar dan sneller. Zo goed? Kunnen we het er dan vanaf nu gewoon over hebben?

De wereld is nogal omvangrijk. Je hebt een mens, de groepen waar deze mens deel van uitmaakt, de samenleving, een land, een continent, de wereld. Je kan de wereld proberen te begrijpen door hem te onderwerpen aan theorieën, wetenschap, nullen en enen. Je kan ook in Google Earth net zo lang op het plusje duwen tot je met je neus op een willekeurige kassei zit. Of op de tarmac van de luchthaven van La Paz, of op de schotelantenne van het gezin Gül in Antalya. Ik ben niet wetenschappelijk aangelegd, ik maak hoofdrekensommen met een rekenmachine en je kan mij alles wijsmaken over fysische wetten en chemische verbindingen. Dat je op de Zuidpool geen kopstand kan doen, ik zeg maar wat. Ik ben gespecialiseerd in het inzoomen op kleine, menselijke handelingen. Dat is mijn passie. Deze op het eerste zicht nutteloze activiteit helpt mij bij het begrijpen van de mensheid en van de wereld in het algemeen. En bovendien helpt ze mij bij mijn job. Ik vind het leuk om mij te verwonderen over daden. Ik verbaas me graag. Als ik niet begrijp waarom iemand iets doet, dan verzin ik zelf de verklaring. Dat vind ik leuk. Zo maak ik mijn eigen werkelijkheid. De werkelijheid die kronkelt langsheen de grillige paden van de hersenschors. Als je mee wil, dan moet je wel even goeie schoenen aandoen, de weg is nogal glad, dat snap je wel.